Goodbye for now
Ik schrijf dit vanaf Vancouver Airport, terwijl ik op mijn vlucht naar San Fran wacht waar ik nieuw jaar ga vieren. Toen ik hier vier maanden geleden aankwam was ik niet al te erg onder de indruk van de Canadezen en hun gewoontes. Ik vond ze maar gewoon en vreetlustig. Maar nu moet ik toch opbiechten, al knabelend aan mijn Hortons donut, ik ben bekeerd. Ik voel me hier helemaal thuis. Het “eh” heeft zich in mijn spraak genesteld en hamburgers en pizza maken deel uit van mijn dieet. Verder is 6 uur rijden dichtbij en als vrienden aankondigen dat ze naar Europa komen nodig ik ze altijd even uit (want echt Spanje is zover niet 
). “Going for coffee,” al dan niet ook daadwerkelijk uitgevoerd maakt deel uit van de sociale code. Als je de bus verlaat bedank je altijd de chauffeur en als iemand tegen je oploopt zeg voor de zekerheid ook maar sorry.
Canada heeft een heel andere geschiedenis dan Europa en dat merk je goed. Er is nog altijd behoorlijk wat spanning tussen natives en non-natives. Natives hebben soms extra rechten en veel Canadezen zijn het hier niet mee eens. De levensverwachting is een stuk lager voor natives en er is veel alcoholmisbruik. Ik hoor vaak dat dat hun eigen schuld is omdat ze lui zijn. Mensen die dat zeggen willen niet erkennen dat de natives een enorm verlies geleden hebben. Volgens hen ligt het allemaal in het verleden en is het nu tijd to move on. Dat is echter onmogelijk want de verwoestingen die in het verleden zijn aangericht werken nog altijd door in het heden. Ik heb hier vrienden gemaakt die native zijn of native bloed hebben en hun perspectief is heel interessant. Over gemengd bloed gesproken, iedereen heeft overal verwanten en soms lijkt het of half Nederland hierheen is geëmigreerd, zo veel mensen heb ik ontmoet die een Nederlands familielid hebben. Vriendin Kristina heeft rood haar en een hele bleke huid, dus het was niet verrassend dat ze familie in Ierland heeft. Wel grappig is dat ze deels Ojibwa en Frans is.
Vandaag heb ik afscheid genomen van Fran, Ali, Ben, Robin en Laura. Zij blijven in Vanvouver tot ze terugvliegen terwijl ik naar California afreis. Ze maakten deel uit van een hechte groep op de campus en na de laatste tien dagen samen gereisd te hebben en bus en bed gedeeld hebben was het afscheid zwaar. Eerder moesten we al afscheid nemen van de universiteit en vrienden daar. Na twee hele drukke weken met examnstress hadden we een afscheidetentje, daarna was het inpakken en na 3 uurtjes slaap op naar Whistler. Dit is de plek waar de olympische spelen straks deel gehouden worden. Het was super skiën en heel gezellig op onze hotelkamer (2 bedden en vier mensen). Na drie nachten vertrokken we 's middags naar Lake Louis in de Rockies. Na een gebroken nacht waren we 's ochtends dan eindleijk in Albera. Onze kerst was gegarandeerd wit en we hebben gehiked, op het bevroren meer gelopen en heerlijk geskiëd.
We gaan boarden, dus wordt vervolgd! XXX Annna
besos